Tak na oko zwykły przecież dzień,
Zwykłe miasto, ludzie, niebo,
Tylko znowu dałaś temu sens,
Wiem gdzie idę, czego szukam,
Czego chcę, po co wśród was tkwię,
Czego chcę, po co wśród was tkwię?
Słów już nie ma, tylko wielki film,
Grają znowu dnia organy
Słów tu nie ma, tylko w uszach szum,
Grają znowu dnia organy
Tamtą pieśń, grają znów tę pieśń
Komu los podarował dzień?
Znikniesz, wiem, bo to pewnie sen!
Deszczu szum,
Mrok zaciera ślad,
Ile znów pustych będzie lat?
Kiedy brnąc, rafy szukam snu?
Pomiędzy wzlotem i upadkiem dysku rodzi sie człowiek,
Jak myśl niecierpliwa między wypchnięciem i upadkiem kuli
Słońce powstaje i cienie rozpędza,
Pomiędzy rzutem i upadkiem młotu
Swój wiersz napiszesz jakby nagłe światło...
Pomiędzy dłonią łuk napinającą a celem strzały
Żyje twa nadzieja
Pomiędzy wzlotem i upadkiem przecież
Jest metafora człowieczego losu... (2x)
Zapal choćby świeczkę
Zamiast kląć na ciemność
Z barykady zdejmij kamień
Zamiast bluźnić na codzienność
Wcale nie widzimy
Pomiędzy wierszami
Jak jesteśmy tu samotni
Chociaż tylu ludzi znamy
Niewidziani
Za milczenia drzwiami
Wszędzie wokół nas
Wszędzie wokół nas
Podaj dalej
Życzliwości fale
Jeszcze jeden raz
jeszcze jeden raz
Więcej mnie nie pytaj
Ja już nie chcę kłamać
Czemu trudno być człowiekiem
A tak łatwo dać się złamać
Może by spróbować
Zamiast swoich racji
By na przykład zabić nudę
Odrobiną akceptacji
Niewidziani
Za milczenia drzwiami
Wszędzie wokół nas
Wszędzie wokół nas
Podaj dalej
Życzliwości fale
Jeszcze jeden raz
jeszcze jeden raz