Pomiędzy wzlotem i upadkiem dysku rodzi sie człowiek,

Jak myśl niecierpliwa między wypchnięciem i upadkiem kuli

Słońce powstaje i cienie rozpędza,

Pomiędzy rzutem i upadkiem młotu

Swój wiersz napiszesz jakby nagłe światło...



Pomiędzy dłonią łuk napinającą a celem strzały

Żyje twa nadzieja

Pomiędzy wzlotem i upadkiem przecież

Jest metafora człowieczego losu... (2x)



Ona przyszła prosto z chmur

Było to nagłe tak jak błysk, jak grom, jak cud

W oczach miała błękit czystego lnu, tęczy blask

Wszedł przez próg



Ten pierwszy raz

Wszystko właśnie jest jak cud

Pierwszą lekcję na świat daje ci



Tylko raz jeden raz

W swoim ręku trzymasz klucz

I pasuje on do wszystkich drzwi



Potem uczą cię mnóstwa niezawodnych słów

I sposobów sprawdzonych od lat

Życie, mówią ci, jest jak jeden w kółko film

W którym lepiej lub gorzej się gra



Niebo wciąż zmienia się

Daremnie gonić wzrokiem

Umykające gdzieś z tamtego dnia obłoki

Z nich ktoś przyszedł raz



Ona przyszła prosto z chmur

Było to nagłe tak jak błysk, jak grom, jak cud



Ten pierwszy raz

Wszystko zwykle jest jak cud

Pierwszą lekcję na świat daje ci



Tylko raz, jeden raz

W swoim ręku trzymasz klucz

I pasuje on do wszystkich drzwi.