Zbudzony po latach w gwiezdnej otchłani,

Uniosłem powieki ciężkie jak kamień.

W paradzie sunęły nad moją głową,

Księżyców i planet świetliste roje...



Nie ma końca tej podróży,

Głos ze snu słyszałem wszędzie;

Nie ma końca tej podróży,

Wiesz, że nigdy go nie będzie...



Zegary na statku szumiały obco,

I coraz dalej było do trzeciej od słońca.

Przez pusty korytarz na oślep biegłem,

Niepewny, czy jestem w niebie czy w piekle...



Nie ma końca tej podróży,

Głos ze snu słyszałem wszędzie;

Nie ma końca tej podróży,

Wiesz, że nigdy go nie będzie...



Tak na oko zwykły przecież dzień,

Zwykłe miasto, ludzie, niebo,

Tylko znowu dałaś temu sens,

Wiem gdzie idę, czego szukam,

Czego chcę, po co wśród was tkwię,

Czego chcę, po co wśród was tkwię?



Słów już nie ma, tylko wielki film,

Grają znowu dnia organy

Słów tu nie ma, tylko w uszach szum,

Grają znowu dnia organy

Tamtą pieśń, grają znów tę pieśń

Komu los podarował dzień?

Znikniesz, wiem, bo to pewnie sen!



Deszczu szum,

Mrok zaciera ślad,

Ile znów pustych będzie lat?

Kiedy brnąc, rafy szukam snu?