Czasem myślę, że mi szczęścia brak
Wszystko jakoś się układa wspak
Życie obok ciągle mija mnie
Jakby dziwną prowadziło grę

Inni głową dotykają chmur
Mają jakiś patent jakiś wzór
Albo z nieba usłyszeli głos
To wystarczy im na piękny los

Coś były wiem...
Spóźniłem się
Gdzieś czekał ktoś
Nie ma go...

Przegrywać czasem to normalna rzecz
Upadać nisko by się wyżej wznieść
I czasem gdy zaboli cię nie wstydzić się swych własnych łez
To także zwykła, to normalna rzecz

Wciąż się zrywa cienka, krucha nic
Ludzie mówią: swoją szanse chwyć
Więc na oślep znowu rzucam się
Tylko pustkę tak jak zawsze tnę

Coś były wiem...
Spóźniłem się
Gdzieś czekał ktoś
Nie ma go...

Przegrywać czasem...


Ona przyszła prosto z chmur

Było to nagłe tak jak błysk, jak grom, jak cud

W oczach miała błękit czystego lnu, tęczy blask

Wszedł przez próg



Ten pierwszy raz

Wszystko właśnie jest jak cud

Pierwszą lekcję na świat daje ci



Tylko raz jeden raz

W swoim ręku trzymasz klucz

I pasuje on do wszystkich drzwi



Potem uczą cię mnóstwa niezawodnych słów

I sposobów sprawdzonych od lat

Życie, mówią ci, jest jak jeden w kółko film

W którym lepiej lub gorzej się gra



Niebo wciąż zmienia się

Daremnie gonić wzrokiem

Umykające gdzieś z tamtego dnia obłoki

Z nich ktoś przyszedł raz



Ona przyszła prosto z chmur

Było to nagłe tak jak błysk, jak grom, jak cud



Ten pierwszy raz

Wszystko zwykle jest jak cud

Pierwszą lekcję na świat daje ci



Tylko raz, jeden raz

W swoim ręku trzymasz klucz

I pasuje on do wszystkich drzwi.