Jeżeli nie wiesz nic, to skąd masz mieć ten styl,

Taki jakiego nie ma nikt?

Jeśli nie czujesz nic, to szeptem będzie krzyk

I nie rozpyli ciszy słów...

Kryształowa kula też kłamie,

Że przed tobą cały świat.

Dzień się stroi w nocy aksamit,

To to najlepszy dla ciebie znak.



Jeżeli nie wiesz nic, to skąd masz znać ptaków krzyk,

Ufność twarzy dziecięcych poznać jak baśń,

Jeśli nie czujesz nic, to już nie czekaj na świt,

W tobie nigdy nie kończy się mrok, a wciąż trwa...



Jeżeli już coś wiesz, to żyj, bo życie to gest,

Lecz nie rozdawaj godzin swych.

Wytrwale idź i patrz, bo życie to luster blask,

Gdzie tylko spojrzysz pędzi czas.

Upojenie minie jak echo,

Jak ograny stary film,

Choć do jutra jeszcze tak daleko,

Ty od dzisiaj naprawdę żyj!



Jeżeli nie wiesz nic, to skąd masz znać ptaków krzyk,

Ufność twarzy dziecięcych poznać jak baśń,

Jeśli nie czujesz nic, to już nie czekaj na świt,

W tobie nigdy nie kończy się mrok, a wciąż trwa...

Jeżeli nie wiesz nic, to skąd masz znać ptaków krzyk,

Ufność twarzy dziecięcych poznać jak baśń,

Jeśli nie czujesz nic, to czym masz wypełnić dni,

Gdy suche źródłą twych wierszy nie płyną do mórz?



Ona przyszła prosto z chmur

Było to nagłe tak jak błysk, jak grom, jak cud

W oczach miała błękit czystego lnu, tęczy blask

Wszedł przez próg



Ten pierwszy raz

Wszystko właśnie jest jak cud

Pierwszą lekcję na świat daje ci



Tylko raz jeden raz

W swoim ręku trzymasz klucz

I pasuje on do wszystkich drzwi



Potem uczą cię mnóstwa niezawodnych słów

I sposobów sprawdzonych od lat

Życie, mówią ci, jest jak jeden w kółko film

W którym lepiej lub gorzej się gra



Niebo wciąż zmienia się

Daremnie gonić wzrokiem

Umykające gdzieś z tamtego dnia obłoki

Z nich ktoś przyszedł raz



Ona przyszła prosto z chmur

Było to nagłe tak jak błysk, jak grom, jak cud



Ten pierwszy raz

Wszystko zwykle jest jak cud

Pierwszą lekcję na świat daje ci



Tylko raz, jeden raz

W swoim ręku trzymasz klucz

I pasuje on do wszystkich drzwi.