Zamykam znów mój hotel snu
Mieszkałem w nim tak wiele dni
Że zapomniałem już dlaczego chciałem śnić
Doganiam tempo zwykłych spraw nie rozumiejąc wciąż
Jak tramwaj chcę zatrzymać świat by znów do niego wsiąść
Nie łatwo mi odtworzyć owe dejavu
Za firanki słów zaledwie promyk lśni
Nie dojdę prawdy nigdy już

Gdy mi się śni pociągów świst przeganiam z oczu sen
I muszę szybko z domu wyjść, na dworcu napić się
Nie łatwo mi zapomnieć owe dejavu
I nie mało lat wybije serca rytm nim znowu spojrzę Tobie w twarz


Zbudzony po latach w gwiezdnej otchłani,

Uniosłem powieki ciężkie jak kamień.

W paradzie sunęły nad moją głową,

Księżyców i planet świetliste roje...



Nie ma końca tej podróży,

Głos ze snu słyszałem wszędzie;

Nie ma końca tej podróży,

Wiesz, że nigdy go nie będzie...



Zegary na statku szumiały obco,

I coraz dalej było do trzeciej od słońca.

Przez pusty korytarz na oślep biegłem,

Niepewny, czy jestem w niebie czy w piekle...



Nie ma końca tej podróży,

Głos ze snu słyszałem wszędzie;

Nie ma końca tej podróży,

Wiesz, że nigdy go nie będzie...