Zamykam znów mój hotel snu
Mieszkałem w nim tak wiele dni
Że zapomniałem już dlaczego chciałem śnić
Doganiam tempo zwykłych spraw nie rozumiejąc wciąż
Jak tramwaj chcę zatrzymać świat by znów do niego wsiąść
Nie łatwo mi odtworzyć owe dejavu
Za firanki słów zaledwie promyk lśni
Nie dojdę prawdy nigdy już

Gdy mi się śni pociągów świst przeganiam z oczu sen
I muszę szybko z domu wyjść, na dworcu napić się
Nie łatwo mi zapomnieć owe dejavu
I nie mało lat wybije serca rytm nim znowu spojrzę Tobie w twarz


Siądź, pomówmy, spróbuj przyznać, nie tak pojęliśmy świat

Pogoń, tempo, forsa, biznes, nasz manifest od lat

Zęby, łokcie, w górę wyżej, ważny cel a nie chwyt,

Ktoś tam płacze, komuś krzywda, ale górą nasz spryt!



Błędne koło, błędny krąg,

Które ktoś do przodu pchnął,

Pędzi, wciąga, wiruje, wiruje wciąż...



Otworzysz oczy, stwierdzisz kiedyś,

Zostałeś sam w wysokiej wieży,

Widoki piękne lecz cóż z tego,

Coś zostało zgubione, zgubione...

I coraz bardziej wokół pusto,

Jedyny twój przyjaciel lustro,

Widoki piękne lecz cóż z tego,

Coś zostało zgubione, zgubione, zgubione!



Pomyśl dobrze, spróbuj przyznać, nie tak pojęliśmy świat,

Kiedyś wiersze, radość ludziom, teraz czegoś w nas brak,

Zęby, łokcie, w górę wyżej, ważny cel a nie chwyt,

Ktoś tam płacze, komuś krzywda, przyznasz stary, że wstyd...



Błędne koło, błędny krąg,

Któreś sam do przodu pchnął,

Pędzi, wciąga, wiruje, wiruje wciąż...



Otworzysz oczy, stwierdzisz kiedyś,

Zostałeś sam w wysokiej wieży,

Widoki piękne lecz cóż z tego,

Coś zostało zgubione, zgubione...

I coraz bardziej wokół pusto,

Jedyny twój przyjaciel lustro,

Widoki piękne lecz cóż z tego,

Coś zostało zgubione, zgubione, zgubione!